Çok efkarlı bir şekilde yüksek sesle türkü söylüyorlardı, aslında kendileri bile bilmiyorlardı neden efkarlı olduklarını, onlar böyle yaşamaya alışmışlardı kısadan. Yinede anlam verememişlerdi yanlarından geçen adama, boydan boya takım elbise giymiş, yinede sırtında yırtık sökük bir asker çantası, gecenin o zifiriliğine inat delimidir nedir bir güneş gözlüğü gözlerinde ve ayakkabıları elinde sanki orda yokmuşcasına geçivermişti yanlarından, paçaları suyun içinde… Sonu görünmeyen bir sahilde, kendinden daha karanlık olmayan geceye…

“Kıyı boyu çıplak ayak yürüyorum, su ayaklarımı ıslatıyor tatlı tatlı, huzur, dinlenmek bu… uyku yalan. bunu yapmasam bu kadar güçlü olamazdım inan bana…”

Mesajı okuyunca tebessüm yayıldı kızın dudaklarına bir anda, “deli” diye düşünmüş olsa da aslında ne kadar da mantıklı bir şey yaptığını biliyordu. Gece, saçmalamazdı; olsa olsa delirirdi bağzı sabaha karşılarında. Söyleyecek çok şeyi vardı kızın elbet, ama bu söyleyeceklerinin sonu kelimelerle olmuyordu, o bakışları bekliyordu… Derken aklına geçmişten sızan birşeyler gelivermişti.

“Otur çimlere. Orda da Ceset var. Peki Nereye? Kaçma – ölüm her yerde. Kaçtığım yok. Ama ıslak, sulanıyor. Hayır Yağmur O. Değil. Gözyaşı? Tutmadı, Yatcam Ben. Ceset gibi mi? Bekler gibi birini… bekler gibi… ”

Hayat ne yaptığını unutmakla mükelleftir…

Sus oldu, puslu…

Kategoriler: Yazılarım

Barış Parlan

I'm an earthling called Barış Parlan. a graphic designer & information technology specialist living in Cyprus. nerd, digital storyteller. doing phd about serious games and cross-reality. fan of photography, science, futurism, cyberpunk. interested in critical theory. practicing anarchism and atheism. polyamorous sapiosexual.

3 yorum

Şakir · 2007-08-18 12:33 tarihinde

Karanlık geceye yürüdü,ıslak…
Pus oldu gece…
Susmayan ıslaklık eşliğinde karanlık…

mi_atze · 2007-08-19 15:57 tarihinde

hayat yaptıklarını unutmadıkça güzeldir

Siyah · 2007-08-20 10:41 tarihinde

Elbette, anımsadıkça, anıların tozunu aldıkça tadı çıkar geçmişin. cümlenin vurgusu farklı oysa ki, Hayat, unutan kişidir. ve unutmakla mükelleftir… onun üzerinde iz bırakmaya çalışmamak gerekir. izler ancak bizim ruhumuzda, gözlerimizde, geçmişimizde bakî kalır. ve gerisi de kum havuzunda oynanan oyunlar kadar basittir. (:

Yorum Yaz

Sus oldu, puslu…

Okuma süresi: 1 min
3